Naar de Vestfirdir

Eén van de vele woeste fjorden die we tegenkwamen op weg naar de Vestfirdir

Van Myvatn rijden we in rustig tempo naar de Vestfirdir, de fjorden in het westen van IJsland. Maar eerst het Myvatn

Myvatn

We werden wakker in een witte wereld. Kennelijk was de regen van de vorige avond ’s nachts overgegaan in sneeuw. Er lag een flink pak, een centimeter of 25 en ook heel belangrijk; het was stralend weer. Na de verregende dagen een plezierige afwisseling, waar we natuurlijk gebruik van wilden maken. Volgens de planning zouden we niet bij het Myvatn blijven. Ik was al vaak bij het Myvatn geweest om te fotograferen en ik wilde dus liever tijd besteden aan locaties die ik minder vaak had bezocht. De verse sneeuw gooide natuurlijk alle mooie plannen overhoop. We bleven dus toch maar de hele dag bij het Myvatn. Verse sneeuw en stralend windstil weer: een buitenkansje om weer eens goed met de drone te vliegen.

Ik maakte deze foto met een drone, vlak na zonsopkomst. De hele nacht had het gesneeuwd en het leek ineens winter in plaats van herfst. Het fraaie windstille weer nodigde uit om eens goed met de drone te vliegen.
Bij het Myvatn werden we wakker in een witte wereld

Naar Hólar

Pas aan het eind van deze onverwacht fraaie dag vertrokken we naar onze volgende stop: Hólar. Veel te laat natuurlijk en het plan om rustig het schiereiland Tröllaskagi te verkennen viel grotendeels in duigen. Ik kon nog net wat foto’s van de Eyjafjord bij zonsondergang maken, maar dat was het dan ook wel. In het halfdonker kon ik ook nog zien dat de landschappen langs de kust van dit schiereiland woest en fotogeniek waren en dat de afgelegen plaatsjes Olafsvik en Siglifjördur weer van die typische ‘eind van de wereld’ dorpjes waren. Hier moet ik dus zeker nog eens terugkomen en wat rustiger de tijd nemen om te fotograferen. Helaas we moesten een keuze maken en de sneeuw bij Myvatn kreeg voorrang. Uiteindelijk kwamen we in het donker omstreeks 21:00 uur aan bij het huisje in Holar dat we besproken hadden.

Het schiereiland Trollaskagi in het noorden van IJsland is een fraai gebied met woeste landschappen. Helaas hadden we geen tijd om er rustig te fotograferen. Een paar foto's van de zonsondergang; veel meer zat er niet in. Ooit maar eens terugkomen dus!
Zonsondergang boven de bergen van het schiereiland Trollaskagi

De volgende ochtend wachtte ons een onaangename verrassing: windkracht 11 en hevige sneeuwval. Een heuse sneeuwstorm en dat in september. Toch wat onverwacht. De sneeuw lag al bijna een meter hoog tegen ons huisje. Geen sprake van dus dat we iets konden doen. Afwachten, dat was alles wat we konden doen. De sneeuwstorm raasde het grootste deel van de dag, maar in ons huisje was het redelijk comfortabel. Nu en dan waagde ik me korte tijd naar buiten om wat foto’s en video’s te maken, maar lang hield ik het niet uit. Sneeuw in je gezicht bij windkracht 11 is beslist onprettig om maar te zwijgen over wat dit weer met je camera doet.

Sneeuwstorm in Holar (NB: deze video heeft een resolutie van 480p)

Pas aan het eind van de middag luwde wind enigszins en hield het op met sneeuwen. Om toch nog wat buitenlucht te voelen, baggerden we een uurtje door de sneeuw en maakte ik wat foto’s van de witte wereld om ons heen.   

Aan het eind van de middag stopte het met sneeuwen en ging de wind liggen. Een uurtje baggerden we door de sneeuw om wat foto's te maken. Na de storm was de stilte bijna magisch!
Kerk van Holar in een besneeuwde wereld na afloop van de sneeuwstorm

Naar de Vestfirdir

De Vestfirdir, of de Westfjorden zoals ze in het Nederlands worden genoemd, liggen in het uiterste noordwesten van IJsland. Vanuit Holar zou je er in een dag naar toe kunnen rijden, maar onderweg is er veel te zien. We wilden het dus rustig aan doen en een dag of drie gebruiken om naar de Vestfirdir te rijden.

Op IJsland komen twee soorten Zeehonden voor. Dit is de meest voorkomende soort, de gewone Zeehond (Phoca vitulina) die je ook in het ijsmeer Jökullsarlon en bij ons in de waddenzee tegenkomt. De tweede soort is de Grijze Zeehond, die wat groter is en een wat rechtere kop heeft.
Zeehond in een van de fjorden van de Vestfirdir

We vertrokken vroeg uit Holar. ’s Nachts was er hard gewerkt met sneeuwschuivers en de meeste wegen waren weer berijdbaar. Het weer was nog steeds niet geweldig, maar het was in ieder geval droog. De wind was wat gaan liggen maar met windkracht 7-8 was het nog steeds behoorlijk onstuimig. Maar goed, we telden onze zegeningen, we konden weer verder. De volgende bestemming zou Tjörn zijn, maar op de site van de IJslandse meteorologische dienst zagen we dat de wegen naar deze locatie gesloten waren. Noodgedwongen annuleerden we ons hotel daar en verlegden onze blik naar Blönduos om te overnachten. Onderweg fotografeerden we o.a. bij Hofsos en Grettislaug.

Bij Grettislaug hadden we weer eens windkracht 10 en het kostte flink wat moeite om bij deze wind te fotograferen. De zee is echter fenomenaal onder zulke omstandigheden. Bij Grettislaug is ook een hete bron waarin je kunt baden. Uitkleden, afdrogen en aankleden bij windkracht 10 is echter niet heel aantrekkelijk en we hebben dus ook geen gebruik gemaakt van de hete bron.
Woeste zee bij Grettislaug

De volgende ochtend was het halfbewolkt en het zag er naar uit dat we eindelijk een dag met redelijk weer zouden krijgen. Onze bestemming zou Djupavik zijn, een verlaten vissersplaatsje in het uiterste noordoosten van de Vestfirdir. Weer zo’n ‘eind van de wereld’ locatie, maar wel met een hotel. We liepen inmiddels behoorlijk achter op ons reisschema zodat we ons bezoek aan Djupavik helaas tot één nacht moesten beperken. De tocht van Blönduos naar Djupavik bracht veel fraais en fotografisch was deze dag dus een hoogtepunt. Vooral langs de (onverharde) weg van Holmavik naar Djupavik waren de landschappen geweldig.

De landschappen langs de weg tussen Holmavik en Djupavik zijn fenomenaal. Omdat het weer meewerkte met fraaie wolkenluchten hebben we er een hele middag over gedaan om het ruim 50 kilometer lange onverharde gedeelte van deze weg te rijden. De hele middag zagen we geen andere mensen!
Landschap in de buurt van Djupavik

Het weer werkte eindelijk eens mee en we konden landschappen fotograferen met van die fraaie optrekkende bewolking. Tegen zonsondergang bereikten we het enige hotel in Djupavik. Met flinke vertraging hadden we dan toch de Vestfirdir bereikt.

Djupavik werd ooit gesticht rondom dez haring fabriek. De fabriek is al ruim 70 buiten gebruik en behoorlijk vervallen. Eens was het de grootste industriële onderneming op IJsland. In Djupavik wonen nog maar een tiental mensen jaarrond.
Djupavik: de oude vervallen haringfabriek

De Vestfirdir

De Vestfirdir liggen behoorlijk afgelegen en het gebied wordt daarom door de grote toeristenstroom gemeden. Het woeste landschap met diep ingesneden fjorden en steile bergen en het feit dat het wat minder toeristisch is maken de Vestfirdir voor mij echter een favoriete bestemming in IJsland.

Arnarfjördur betekent letterlijk Adelaarsfjord en is één van de vele woeste fjorden in de Vestfirdir. De naam kan afkomstig zijn van het feit dat hier Adelaars zouden voorkomen, maar ook wordt gesuggereerd dat de eerste kolonist die zich hier vestigde in de 9e eeuw Arnar heette. Tegenwoordig komen er niet veel adelaars meer voor op IJsland en de soort is streng beschermd. De aantallen nemen dus weer langzaam toe. Ik zag tijdens mijn vele bezoeken aan IJsland nog nooit een Adelaar, maar ik ben er eerlijk gezegd ook nooit echt naar op zoek gegaan.
Arnarfjördur in de Vestfirdir

We bleven drie dagen in de Vestfirdir, helaas een dag minder dan we hadden gepland, maar we moesten ergens tijd inhalen die we door de sneeuwstorm verloren hadden. De Vestfirdir brachten het inmiddels bekende weer: stromende regen met storm afgewisseld met wat rustiger periodes. Het had beslist beter gekund maar we konden redelijk goed fotograferen.

Dit is een opname van één van de bekendere fotolocaties in de Vestfirdir. De foto werd gemaakt met een drone. Raudisandur betekent letterlijk rood strand en dat slaat natuurlijk op de kleur van het zand. Echt rood is het zand niet, meer oranje-geel, maar uitzonderlijk is dit zand wel in een land waar je voornamelijk zwart lavazand vindt.
Luchtopname van het strand Raudisandur

Geef een antwoord

Close Menu