De Dalton Highway

De Dalton Highway is grotendeels onverhard maar is goed onderhouden en daardoor goed te berijden

Het begin van de Dalton Highway. Van hier is het 414 mijl naar Deadhorse

Op onze fototrip naar Alaska rijden we vanaf Fairbanks via de Dalton Highway naar het uiterste noorden.

De Dalton Highway; een mythische weg

Deze weg van Fairbanks naar Deadhorse werd aangelegd in de zeventiger jaren van de vorige eeuw om de olievelden in Prudhoe Bay te bevoorraden. Ook was de weg nodig om de constructie van de Trans Alaska Oliepijplijn mogelijk te maken. De dalton is ruim 600 kilometer lang en grotendeels onverhard. Hij loopt door de meest onherbergzame gebieden van Alaska en het is de enige weg in de VS die de poolcirkel overschrijdt. De weg heeft een bedenkelijke reputatie en zou zeer gevaarlijk zijn. Zo zijn op Discovery Channel vele afleveringen te zien geweest van vrachtwagenchauffeurs die op de Dalton in de problemen kwamen. Door dit alles heeft de Dalton Highway in Amerika een bijna mythische status.

Als een slang kronkelt de Alaska Pipeline zich door het landschap van Prudhoe Bay in het noorden naar Valdez in het zuiden van Alaska. Op deze foto loopt de pijplijn door de noordelijke uitlopers van de Brooks Range

De Trans Alaska Pipeline, een trouwe metgezel gedurende onze trip op de Dalton Highway

Waarom de Dalton rijden?

Waarom zou je in vredesnaam zo’n gevaarlijke weg willen rijden? In de eerste plaats is daar natuurlijk het avontuur. Welke avontuurlijke geest wil er nu niet door de meest onherbergzame gebieden van Alaska rijden via  plaatsen met bizarre namen als Coldfoot, Wiseman en Deadhorse? Daarnaast loopt de weg door een aantal fraaie en weinig bezochte natuurgebieden en dat maakt de aantrekkingskracht voor een natuurfotograaf natuurlijk bijna onweerstaanbaar. 

Het was eind augustus toen we de Dalton reden en in deze noordelijke streken begint dan de herfst

Herfstkleuren op de toendra langs de Dalton Highway

De waarheid achter de mythe

We hebben de Dalton in 6 dagen heen en terug gereden. De weg loopt inderdaad door een aantal buitengewoon fraaie natuurgebieden, met als hoogtepunt de bergketen van de Brooks Range met het Gates of the Arctic National Park. Indrukwekkend is ook dat het karakter van het landschap totaal veranderd tijdens de trip. Vanaf Fairbanks reden we eerst door dichte boreale wouden. Vervolgens komt het woeste hooggebergte van de Brooks Range. Als je tenslotte de Brooks Range uitrijdt ben je ineens op de boomloze arctische toendra van de North Slope. Ook reden we door verschillende seizoenen: zomer in Fairbanks en herfst in Deadhorse en weer terug naar de zomer in Fairbanks. 

Linksboven is in deze drone opname nog net de Dalton te zien

Taiga landschap langs het zuidelijke deel van de Dalton

De Brooks Range gefotografeerd vanaf het noorden

Dan de weg zelf. Is die reputatie van gevaarlijke weg terecht? Nee! Achter die typisch Amerikaanse neiging om te overdrijven en op te blazen ligt een doodnormale onverharde weg; breed en goed onderhouden. Eigenlijk wel logisch want zou de olie-industrie in Prudhoe Bay afhankelijk willen zijn van een slecht onderhouden en moeilijk berijdbare weg? Ongeveer een derde van de weg is tegenwoordig geasfalteerd en ook de onverharde stukken weg zijn goed te berijden. Bij regen, en dat hebben we veel gehad, worden de onverharde weggedeelten spekglad en moet je dus wat langzamer rijden. Maar over het algemeen is de weg stukken beter dan wegen die ik bijvoorbeeld veel in Afrika heb gereden. Ongetwijfeld is de weg in de winter een ander verhaal. Sneeuw en ijs en temperaturen van 50 graden onder nul zullen de weg een stuk gevaarlijker maken. Niet aan te raden dus, maar in zomer en herfst is de slechte reputatie van de Dalton onterecht.

Deadhorse is een oninteressant oliestadje met een slecht klimaat: regen, mist, sneeuwstormen en -50 in de winter. Weinig reden dus om hier langer dan één nacht te blijven.

Deadhorse, het noordelijke eindpunt van de Dalton

Fotografische mogelijkheden

Fotografisch gezien is de weg een absolute aanrader. Je rijdt door schitterende landschappen met veel afwisseling. Heuvels met eindeloze boreale wouden, de spectaculaire Brooks Range en ten slotte de boomloze arctische toendra van de North Slope. Een El Dorado voor landschapsfotografen!

Het landschap in de Brooks Range is spectaculair en woest. Het grootste deel van deze bergketen is onderdeel van het Gates of the Arctic National Park

Landschap op de Atigun Pass in de Brooks Range

Vooral op de vlakkere stukken voor en na de Brooks Range heb ik ook veel met de drone gevlogen. In de Brooks Range is de drone wat minder bruikbaar, want je staat op de weg al vaak op een punt met fraaie uitzichten van boven. Ook fotografen die wild willen fotograferen komen langs de Dalton aan hun trekken. Vooral op de boomloze North Slope zie je veel wild en er zijn geen toeristen. Wat mij betreft was het fotograferen van wild zonder storende toeristen een verademing.

De Dalton leent zich uitstekend voor het fotograferen van wild, zoals Muskusossen, Rendieren, Elanden en allerlei vogels.

Muskusossen op de North Slope in de buurt van Deadhorse

De Northslope in het noorden van Alaska is een sub-arctisch gebied waar de invloed van de pool goed merkbaar is. Het is er kil en vochtig en soms heb je dagenlang mist

Toendra op de Northslope in herfstkleuren

This entry was posted in Blog and tagged , , , , , .

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*